Trening kontroli motorycznej w bocznym przyparciu rzepki według koncepcji Kinetic Control ! Opis przypadku część I. Praca globalna

Trening kontroli motorycznej w bocznym przyparciu rzepki według koncepcji Kinetic Control ! Opis przypadku część I. Praca globalna

Opublikowano admin

 

Schorzenia kolana sa jedna z najczęstszych przyczyn zgłaszania sie pacjentów do ortopedów oraz fizjoterapeutów. Około 30% zespołów przeciążeniowych dotyczy stawu kolanowego, z czego 35% jest związanych z dysfunkcja aparatu wyprostnego kolana [10, 12, 13].

 

trening kontroli motorycznej w bocznym przyparciu rzepkiBoczne przyparcie rzepki (excessive lateral pressure syndrome – ELPS) oznacza nadmierne przyparcie rzepki do kłykcia bocznego. Podczas ruchów kolana dochodzi do nadmiernego przesunięcia rzepki w stronę boczną, przyparcie to nasila się wraz ze zgięciem kolana. Początkowo zespół rzepkowo-udowy manifestuje się bólami nasilającymi się przy wchodzeniu po schodach i w pozycji długotrwałego zgięcia kolana (ok..90°) [1, 4]. Zaburzenia w stawie rzepkowo-udowym mogą być związane z nieprawidłowościami kostnymi (np. przesuniecie boczne i podwichnięcie rzepki, jej wysokie ustawienie czy płytki dół między kłykciowy, deformacje stopy, kolana koślawe, antewersja kości udowej), jak również tkanek miękkich (np. nieprawidłowa budowa głowy mięśnia obszernego przyśrodkowego, nadmierna ruchomość rzepki, nadmierne napięcie mięśni kulszowo-goleniowych itd.). Predyspozycje te pierwotnie nie są bezpośrednią przyczyną dolegliwości. Maja jednak duże znaczenie, kiedy już dojdzie do urazu lub przeciążenia, stanowiąc dodatkowy niekorzystny czynnik wpływający na dolegliwości [1].

 

Funkcjonalnie przyczyny EPLS upatruje się w zaburzeniach posturalnych (szczególnie kolana koślawe) oraz patologii w ruchomości i kontroli ruchu rotacji w stawie biodrowym, a .także w następstwie patologicznego ustawienia miednicy powodującego dysbalans mięśniowy. Mięśnie, na które szczególnie zwraca się uwagę lokalnie, to głowa przyśrodkowa mięśnia czworogłowego uda (vastus medialis obliquus – VMO) kontrolująca nadmierny ślizg w stawie rzepkowo-udowym, a globalnie – pasmo biodrowo–piszczelowe oraz rotatory zewnętrzne stawu biodrowego [12, 13].

Wtórnie EPLS często prowadzi do dużych zmian zwyrodnieniowych i chonodromalacji powierzchni stawowych stawu rzepkowo-udowego [1].